We zijn in Rome!

Voor de vaste bloggers onder ons: jullie moeten wel gedacht hebben zijn ze wel aangekomen in Rome? Ik heb daar nog niets over kunnen lezen! Maar ja wel hoor, we zijn er! Na een vrij lastige 40km kwam ik er een beetje door heen. Mentaal was het vooral gewoon zwaar. De laatste 15km hebben we afgeteld, 15, 14, 13... Daardoor duurde het voor mijn gevoel wel langer! We hadden afgesproken bij het Colosseum, maar dat is natuurlijk immens groot! De laatste 5km was al steeds stoppen voor het stoplicht en constant opletten met fietsers en auto's, maar eenmaal op het plein voor het Colosseum begon het moment toch echt aan te breken. Het kriebelde in mijn buik en ik vond het best spannend. Aangekomen bij het Colosseum keek ik links en rechts, zag ik ergens roze? Rustig reden we verder over de kasseitjes op zoek naar een herkenningspunt. Opeens hoorde ik geroep en gegil en gingen er roze parapluutjes de lucht in! We wisten waar we moesten zijn! Vol adrenaline reden we er op af en de eerste die ik zag was Heidi van Think-Pink! Ik begon Heidi, Heidi te roepen en stopte bij haar waar ze op ons wachtte met een medaille! Echt zo lief. Ik kreeg natuurlijk ook een dikke zoen en een proficiat. Ik had mijn doel bereikt! Ik ben echt van Gent naar Rome gefietst! (Het is nog steeds onwerkelijk). Na ook de andere dames een zoen en knuffel gegeven te hebben, was er champagne! Roze champagne wel te verstaan en we hebben geproost. Hierna volgde een fotomoment van de groep met de roze parapluutjes. Hierna besloot ik mijn vriendin Elise te bellen, voor wie ik dit allemaal ben gaan doen, dat was mij het emo-momentje wel. Sta je daar, telefoon in je ene hand, en champagne en je fiets in de ander te huilen van tja opluchting? Vreugde? Verdriet? Vermoeidheid? Eigenlijk van alles door elkaar. Het liefst had ik Elise beetgepakt en niet meer losgelaten, maar dat ging vrij moeilijk... We zijn in Rome, we hebben het allemaal gered en onze statement gemaakt. Geweldig! Vandaag een vermoeiende dag gehad. Echt uitslapen zat er niet in. Ik was nog nooit in Rome geweest en dan wil je wel wat zien natuurlijk! Ik ben samen met Wendy Rome ingetrokken en we hebben het Colosseum eens van dichtbij (en binnen) mogen bekijken. Ik was erg onder de indruk van het 'Flavian Amfitheater' maar de verhalen deden mijn rillen... Ongelooflijk dat mensen dat elkaar aan konden doen en dat als amusement zagen... Hierna zijn we naar het Palantino en Forum Romanum geweest. Ook indrukwekkend! Net als de Trivi Fontijn! Morgen staat het Vaticaan op de planning, het st Pietersplein en de Sixtijnse kapel. Ik kijk er naar uit! Tot slot nog de beloofde tellers: ingecalculeerde kilometers: 1776, effectief vereden kilometers maarliefst 1896! 5 kleine valpartijtjes, 10x een ketting die er af viel en maar, ja maar 5 lekken banden! En dat op 20856km voor ons allemaal! Valt heel goed mee toch. Net als de rest... (Achteraf praten is altijd makkelijk he!) Zonder gekheid, ik heb genoten van deze ervaring en dit zal ik nooit meer vergeten. Ik heb dalen gekend, qua moraal en toch ook wel fysiek (de dag met de koorts) maar achteraf is het zeker de moeite waard geweest!

Morgen aankomst in Rome!

Het is zo onwerkelijk, morgen komen we al aan in Rome! Ik herinner mij het vertrek op 30 juli nog als de dag van gister. Maar we zijn er nog niet helemaal... Vandaag was (als het goed is) de laatste echt zware dag. Ik vertrok met vol goede moed, maar niet heus... Ik zag er aardig tegenop en dit bleek achteraf gegrond. Een beklimming van maarliefst 26km lag op ons te wachten: Monte Amiata. Maar eerst even iets over het vertrek. Ons hotel bevond zich boven op een serieuze heuvel en daar gingen we rap van af. Bleek helaas dat we de andere kant op moesten waardoor we die heuvel weer opnieuw op moesten! De dag begon dus goed. Gelukkig werd dit snel goed gemaakt. We waren net vertrokken of we zagen een kudde(?) wilde zwijnen! Zij zagen ons ook en schrokken. Ze begonnen te rennen door het halfhoge gras, schitterend! En ze zijn nog snel ook... Gelukkig besloten ze niet om de weg op te rennen om tussen onze wielen te komen. Dat had een ramp geweest! Na een 40tal kilometers begon Monte Amiata. De zon scheen al fel waardoor het al vrij warm was om te klimmen. Vooral omdat er ook weinig schaduwplekjes waren. De klim op zich ging zo slecht nog niet, alleen merk je de vermoeidheid die steeds meer doorsijpeld in alles. Het was een mooie beklimming en daarna volgde een lekkere afdaling. Die afdaling was meer dan verdiend en daar heb ik dan ook het meest van genoten. Heerlijk met die wind en om met een serieuze snelheid die berg af te razen! Helaas was het parkoers hierna niet vlak. Integendeel zelfs. Toscane is erg heuvelachtig en daarmee alleen maar op en af, maar vergeleken met gister goed te doen. Nu lopen we heerlijk langs het meer op zoek naar een restaurantjes om alle benodigde voedingsstoffen weer aan te vullen voor de laatste fysieke inspanning voor morgen. Daar kijk ik wel naar uit!

Nog 2 dagen!

De 14e dag zit er al weer op! Wat gaat de tijd toch hard... Al denk ik daar wel eens anders over op de fiets;) niet als het goed gaat natuurlijk, maar als er zware momenten zijn dan mag die tijd van mij vliegen, maar dat gebeurt dan natuurlijk niet! Vandaag was zo'n dag... Wat een straffe kost! Een parkoers van oorspronkelijk 102km werd 112 en dan met die hitte, verschrikkelijk. Ik heb echt moeten afzien en niet alleen vanwege het weer, vooral ook door het parkoers! Wat een beklimmingen zaten er in... En de ene keer met een straffe wind en de andere keer wind stil zodat het nauwelijks te harden was. Vandaag was echt doorbijten en ik ben blij dat deze dag er op zit. Vond het een vervelend parkoers op en af op en af en dan na 100km nog die beklimming van 12, ik was gebroken! Heerlijk was dan wel het zwembad dat op ons lag te wachten. Met fietskledij en al ben ik met een paar andere gekke ladies het zwembad in gesprongen, wat een verademing!! Echt ongelooflijk lekker om zo even af te koelen en dat heeft mij dan ook goed gedaan. Hopelijk ben ik morgen genoeg hersteld voor (helaas) wederom een zware rit... 127km en een fikse beklimming van zo'n 20km! Ik zou er naar uit moeten kijken... Alleen doe ik dat nu nog even niet! Het is zwaar en het wordt zwaarder en zwaarder. Ik zal blij zijn als we over 2 dagen in Rome aan komen, daar kan ik dan wel naar uitkijken! Tot slot nog een update van de tellers: ingecalculeerde kilometers 1536 effectief verreden 1651 (!) Valpartijtjes 5, lekke vanden 5en kettingen eraf 9.

Wegpiraten

Wat is het lastig om steeds weer een blog te schrijven. Je maakt eigenlijk zoveel mee, maar veel dingen zijn niet uit te leggen omdat je daar zelf eigenlijk bij moet zijn. Maar wat kan ik dan wel vertellen... Wegpiraten is de titel. We hebben door Belgie, Frankrijk, Zwitserland en Italie gefietst (en in Italie zijn we natuurlijk nog vol op bezig) en je merkt wel degelijk een verschil tussen de rijstylen van auto's. Hier in Italie rijden ze als zotten: hard en vlak langs je heen. Maar niet alleen de bestuurders van de auto's en dergelijke zijn wegpiraten, dat zijn wij ook! Zie je het al voor je, 10 kakelende vrouwen die breed 2 aan 2 over de weg rijden? Ik kan mij voorstellen dat mensen zich daar aan irriteren. Daarom rijden we soms ook netjes met zijn tienen achter elkaar, maar dat vergt veel moeite! Vandaag nam ik de taak is op me om van alles aan iedereen door te geven... Een put bijvoorbeeld waar je liever niet in rijd, of glas of de aantocht van een auto. Ik leek wel een seingever: put! Auto! Achter! Glas! En dat heel de dag door. Vooral de eerste 60km waren druk. We reden namelijk langs de kust: stoppen! Remmen! Rood stoplicht! Voetganger! Fietser! And so on... Best vermoeiend, maar wel broodnodig. (Vooral omdat er niet altijd naar de seintjes geluisterd wordt...) De rit van vandaag vond ik niet zo bijzonder, dit kwam vooral door dat eerste stuk langs de kust dat je constant moest opletten. Het hoogtepunt van de dag was eigenlijk het feit dat we de scheve toren van Pisa hebben gezien! Als we toch langs Pisa rijden, dan kunnen we er net zo goed stoppen toch? Ondanks dat het onze 13e rit alweer was is er naast 1 ketting eraf (wat de teller op 6 zet) gelukkig niets raars of ergs gebeurd. Laten we hopen dat dit zo blijft tot aan onze aankomst in Rome zondag! Want met die 'dubbele' wegpiraten op de weg, weet je maar nooit...

Moraal

Soms moet ik moraal zoeken op de fiets, maar soms ook voor een blog... Wat kan ik nu nog schrijven? Soms krijg ik spontaan moraal voor een blog of tijdens het fietsen, zoals vandaag bijvoorbeeld. Vanmorgen vroeg vertrokken wij voor een korte rit van zo'n 65km. Minder kilometers wil niet direct zeggen dat het parkoers minder zwaar is. Integendeel zelfs. Er zat een vrij lange beklimming in vandaag (plus minus 15 km) en deze had daadwerkelijk een naam! We zijn al zoveel rottige beklimmingen tegengekomen, zwaarder dan DE Ballon d'Alsace en DE Simplonpas, maar daar wordt niet over gesproken want die berg heeft geen naam. Nou, deze dus wel al ben ik die deels vergeten... (Oeps) fasso del cracco of iets dergelijks was het. Echt een mooie beklimming! Mooi geleidelijk aan klimmen met een super mooi uitzicht op de zee laag gelegen onder ons (waar wij vandaan kwamen). Daar was even een fotomomentje natuurlijk. De benen waren goed vandaag wat het uiteraard prettiger maakt om te klimmen, wat heb ik genoten! Om nog maar te zwijgen over de afdaling... Loving it!! Ook dit was zeer geleidelijk en op sommige stukken moest je zelfs bijtrappen om extra snelheid te maken maar wat een genot om over dat asfalt te zweven. De moraal zat dus goed vandaag! Echt een heerlijke rit gehad, hopelijk zullen ook zo de laatste 4 ritten zijn, al heb ik zo mijn twijfels... Nog 450km te gaan en we komen aan in Rome! Kan nog steeds niet geloven dat ik vanaf Gent naar de middellandse zee in Italie ben gefietst, het is zo onwerkelijk! Ik denk dat het besef pas achteraf gaat komen... Voor degenen die de tellers in de gaten houden, hier komen ze: 5 kleine valpartijtjes, 3 x lekke banden nog steeds (valt goed mee he!) en ook nog 'maar' 5x de ketting er af (en ik zit hier gelukkig nog steeds niet bij ingerekend!)

Kust bereikt!

Na een mooie rit met drie serieuze klimmen die niet helemaal lekker liepen kregen we de zee in zicht! Eindelijk na al dat fietsen waren we aan de kust. Wat een mooie helderblauwe zee! Er was alleen geen tijd om er van te genieten want na een lange dag was het douchen en eten geblazen. De uren op de fiets vallen mij nog alles mee. In het begin was ik daar wel bang voor: dag in dag uit zoveel uren op die fiets. Hoe ga ik dat verteren? Vrij goed nu dus nog eigenlijk. Al ben ik wel wat afgevallen en wordt het met de dag zwaarder. De kleine pijntjes worden irritaties en de vermoeidheid gaat inslaan. Ook de omgang met de 10 vrouwen is niet niks, een constante kakelboel en allemaal verschillende meningen en temperamenten... Je moet er bijna voor gestudeerd hebben, maar de sfeer is goed. Al is er zo af en toe natuurlijk wel wat trammelant maar daar ontkom je niet aan. Mentaal is het nu het zwaarst om constant weer op die fiets te stappen, maar ik moet nog even de moed er in houden en dat doe ik dan ook maar: Courage Kim! Forza Italia!

Nog meer eten

Om nog even terug te komen op de blog van gister: renners eten natuurlijk niet alleen maar bananen en pasta, maar vooral het eten onderweg is enorm belangrijk! En dit geldt ook zeker voor mij want zoals jullie weten heb ik geen vet teveel en lever ik wel elke dag enorm veel kilocalorien in. Tijdens het fietsen heb ik voeding in mijn bidon wat de zouten en mineralen aanvult, daarnaast eet ik verschillende repen zoals meegranenrepen met chocola of banaan (daar heb je het weer..) en neem ik overheerlijke gelletjes (die met van die tandpasta-achtige structuur waar je eigelijk niet op wilt kauwen en toch doet en met een enorme plastic smaak er aan, echt genieten dus!) Maar het is nodig. Je merkt dat je zoveel doet dat je eigenlijk niet bij kan eten met normaal voedsel. Op het eind van de rit neem ik dan ook een recoveryshake om zo mijn eiwitten, koolhydraten en proteine up to daten. Wat een wetenschappelijk verhaal he... Dan maar even over de rit van vandaag: 130 km waarvan de eerste 100 vlak. Het was het tegenovergestelde weer van gister: zon en heet! Het was enorm wennen om in die hitte te fietsen en goed drinken was dan ook van cruciaal belang. De eerste 70km gingen lekker (het was natuurlijk vlak) daarna werden de kilometers voor mijn gevoel steeds langer want we moesten steeds meer klimmen. De laatste 8km bestond uit een fikse beklimming, wat een vervelende pukkel was dat... Hij duurde en duurde maar en was ook nog eens steil! Er waren nauwelijks momenten om te herstellen en daar bovenop stond er ook nog een serieuze wind dat het klimmen lastig maakte. Ik was dan ook enorm blij dat ik na veel zwoegen bovenop de berg aangekomen was bij het hotel, met zwembad!! Het eerste hotel waar we even hebben kunnen relaxen, heerlijk. Nu hup met de benen omhoog in bed om er morgen weer in te vliegen! Totaal aantal verreden kilometers: 1228. Kleine valpartijtjes 4. Lek 3 en ketting eraf 5.

Bananen en ander rennersvoer

Vandaag was een vrij vlakke etappe met maar twee heuveltjes. Het parkoer was dus goed te doen! Het enige jammere was het weer: van begin tot het eind te maken gehad met regen! Het heeft niet keihard geregend maar soms was het toch best nat met veel opspattend water, wat het soms best fris maakte om te fietsen! Toch was dit wel een mooie rit langs het Lago Maggiore meer. Dit was voor mij al bekend terrein omdzt ik er kort op vakantie ben geweest, maar het was wederom genieten. Om even terug te komen op de titel van deze blog: banenen en ander rennervoer.... Nu we constant met een fysieke inspanning bezig zijn op een dag is het belangrijk om de goede voeding binnen te krijgen. Maar wat eet een renner eigenlijk? Pasta! Koolhydraten! Vitaminen, mineralen etc... Een banaan is bijvoorbeeld goed voor de koolhydraten, maar laat ik nu net bananen niet lekker vinden... Ik kan je zeggen dat ik al meer bananen op heb in deze dagen dan in heel mijn leven... Elke dag koopt Marc onze chauffeur en verzorger megz grote trossen bananen en elke dag zijn die op. Hij denkt zelfs dat wij meer bananen dan apen eten! Maar dat terzijde.. Ik heb ook een hekel aan vitaminen pillen en dergelijke, heb je allemaal niet nodig toch? Nou nu dus wel... Ik neem vitaminen, ijzer, magnesium en elke dag een fostprint shotje waardoor de mensen in het restaurant denken dat wij aan doping doen.... Ik voel mij net een echte coureur! Alleen hebben wij minder rust om met de benen omhoog te liggen... Vandaar dat ik nu maar in mijn bedje ga liggen, weltrusten!

Halverwege koers en onwijs veel moraal!

Vandaag was een korte rit, maar 60 km. Al zat er dan wel de Simplonpas in, 20km klimmen... Vol goede moed stapte ik op de fiets. Ik had deze berg al een keer beklommen en hij lag mij goed. De eerste 5km zijn wij anders gereden om de drukke baan van de Simplon te vermijden. Die kilometers vielen mij niet alles mee. Het was steiler dan wanneer je gewoon de normale weg van de Simplon zou volgen. Eenmaal aangekomen op die grote baan begon ik mijn ritme te vinden en het ging lekker. Op een gegeven moment kijk ik achterom en ik neem een man waar in fietskleding met de opdruk Van Vliet. Ik draai mij weer om en na een fractie van een seconde besef ik dat die man achter mij, maar 1 man kan zijn en wel mijn vader! Dus ik kijk weer achterom en hij was het inderdaad. Ik viel van verbazing bijna van mijn fiets. Ik snapte er niets van! Hoe kon hij hier nu zijn? Het was echt een toffe verrassing! Samen zijn wij dan ook verder de Simplon gaan beklimmen en hebben lekker gekletst. Op een gegeven moment mocht het van hem wel wat rustiger waar ik eigenlijk alleen maar meer moraal van kreeg! De laatste kilometers vlogen dan ook rap voorbij. Ik durfde niet te vragen of mijn moeder er ook was... Want mijn vader sprak alleen maar van ik ben hier al sinds donderdag, ik zat hier al even te wachten etc... Bijna boven aangekomen was ik op zoek naar mijn maatje Wendy want die moest al boven zijn waarop mijn vader zegt en wijst: kijk eens wat een bekende auto! Ik volgde zijn vinger en zag daar onze auto staan en Wendy en.. Mijn moeder! Ik stapte op die pedalen en trok een sprintje, wat was ik blij! Ik kon het echt niet geloven. Wat was het heerlijk om even te kunnen knuffelen en ik straalde van oor tot oor. Ook had ze nog lekkers meegebracht wat er goed in ging na die inspanning! Maar na zoals elke klim, moet je ook naar beneden en het werd de hoogste tijd want de wolken vlogen langs onze oren en het begon te spetteren. Helemaal aangekleed en wel ben ik achter mijn vader aangegaan en heb ik (ook samen met Wendy) een heerlijke afdaling gedaan! Ondanks de regen... Ik kon echt genieten en vond het heerlijk om achter die vertrouwde rug aan te fietsen. Met een lekker tempo zijn wij voor de verandering eens vroeg aangekomen in het hotel en heb ik lekker kunnen kletsen en een beetje kunnen winkelen met mijn ouders met twee kleedjes (jurkjes) tot gevolg... Het was een geweldige dag en zal daar nog vaak aan terug denken!
Laatste nota voor vandaag: we hebben al 1000km gefietst!!!

Soms wil je gewoon even niet meer..

Ik zit nu heel asociaal in een chicque restaurant te bloggen, maar anders komt er vandaag ook niets meer van. Zoals je wellicht al begrijpt waren we vandaag weer is laat aangekomen in het hotel. Maar laten we eerst bij gister beginnen. Gister was een lange dag 140 km en we hebben maarliefst 8 uur op de fiets gezeten... Een hel van een rit. Er zaten 3 hellingen in van klein, groter en grootst op het laatst. De eerste twee waren goed verteerbaar (ook omdat we 1 stukje van de eerste klim hebben moeten lopen...) Het pas werd opeens een landweggetje met gras en steentjes en onwijs steil dus onmogelijk om op te fietsen. We hebben zo wel snel hoogtemeters gemaakt alleen voor mijn gevoel niet helemaal eerlijk haha. Dit hebben we meer dan goed gemaakt met de laatste beklimming.. Totaal zo'n 10km waarvan 5km niet onder de 10 procent met stukken van 20 procent! Echt ongelooflijk zwaar. Ik weet niet hoe vaak ik gedacht heb om af te stappen, maar echt ontelbaar. Na elke bocht dacht ik boven te zijn maar nee hoor er kwam nog een stukje en nog 1. Ongelooflijk zwaar. Heb mij soms ook afgevraagd waar ik eigenlijk mee bezig was en dan ga je weer denken waarom je dit doet waardoor ik toch de kracht kreeg om door te gaan. Het was dan ook een heerlijk gevoel om eindelijk boven te zijn op die rotberg! Na het klimmen kwam de afdaling... Onwijs mooie maar ook steile afdaling waardoor veel remmen nodig was. Aan het eind van de beklimming had ik dan ook geen vingers meer over. Ik kon ze haast niet meer buigen. Gister was een lange en zware dag en na gegeten te hebben ben ik meteen het bed in gedoken want vandaag stond er 117km op de planning met ook de nodige hoogtemeters. Het parkoer viel mij gelukkig alles mee maar je merkt wel dat de vermoeidheid er in hakt. Weinig slaap, weinig rust en een serieuze inspanning elke dag weer. De pijntjes worden eigenlijk gewoon. Ja, ik heb last van mijn handen, voeten, nek en kont maar die last went waardoor je het soms niet eens meer merkt, wel handig... Alleen komt aan het eind van de rit steeds weer de man met de hamer langs en dan voel je echt alles tegelijk. Maar ook dat afzien hoort erbij:) Morgen is een korte etappe waarbij we de Simplonpas over gaan: een beklimming van 20km. Ik kijk er nu al naar uit! Het heeft namelijk een vrij gelijk stijgingspercentage waardoor het makkelijker is om je ritme te vinden. Ik hoop dat ik morgen weer een beetje fris ben, want anders is 20km zeer lang... Nog even een update met de tellers: 3 lek, 5 kettingen eraf, 3 valpartijtjes... En tot nu toe hoef ik mij gelukkig nog niet in deze tellers mee te rekenen... Amai, mijn buik rammelt nu serieus, het is al 10u, maar ik wacht nog steeds op mijn eten! Hopelijk komt ze zo met grote borden aan, anders gaat het niks worden morgen...

Ballon d'Alsace!

Vandaag de Ballon d'Alsace op gereden, wat een mooie beklimming was dat. Maar laten we eerst beginnen bij het begin.. Ik voelde mij vanmorgen al flink wat beter en had dan ook wel zin in deze rit. Dit veranderde echter al snel... Na zo'n 10km kwam een beklimming waar je u tegen zegt. Stukken van 23 en 24 procent! Echt niet normaal. Helemaal kapot boven aangekomen bleek dat wij die berg helemaal niet op moesten en vervolgens hebben we diezelfde beklimming dan ook afgedaald... Wat een domper! Vandaag zou een relatief makkelijke dag zijn. Eindelijk een dag onder de 100km (73) al werden dat er uiteindelijk 90. Het was een vrij vlakke rit voor de rest op de Ballon d'Alsace na van zo'n 9km. Deze berg steigt geleidelijk aan dus het was geen constante interval maar het was een beklimming waarbij je een constant tempo kon pakken. Ik heb erg genoten van deze beklimming en ook wel een beetje afzien natuurlijk maar ik vond het gaaf om te doen! Tijdens de beklimming heb ik wel een bijna dood ervaring gehad... Dit was serieus schrikken. Een camion (vrachtwagen) ging ook de Ballon over en haalde een aantal dames die een stukje achter mij reden in en wilde mij ook in gaan terwijl op dat moment een auto de berg af komt. De vrachtwagen moest vol in de rem en op de berg zullen voor altijd remsporen van zo'n 15m zichtbaar zijn denk ik. De auto schaarde ook een beetje en raakte mij (thank god) op een haar na niet! (Ik weet niet welke beschermengel ik bij me had.. Elise? Je mama?) 1 van de meiden die het zag gebeuren dacht echt dat ik dood was. Was niet zo'n fijn moment maar des te mooier bovenop de berg! Een knuf en een high five werden uitgedeeld. Eenmaal aangekomen was het ook tijd om te eten en begonnen er een aantal spetters te vallen.. A, o. Want we moesten nog naar beneden... Alle jasjes en sjaaltjes aan/om en off we go! Het is gelukkig droog gebleven maar wat een heeeerlijke afdaling! Ge-wel-dig, geen andere woorden voor:). De wegen liepen goed, geen slecht wegdek, goed overzicht, mooi uitzicht, af en toe een watervalletje: genieten dus! En dit tot aan de voet van het hotel (bleek achteraf): Hotel Belfort (het plaatsje waar we nu zijn). We moesten op zoek naar het hotel en de 1 zei naar links de ander rechts en na lang treuzelen had ik met 2 andere dames te gaan fietsen en te gaan zoeken. Na zo'n 5km stonden we bij Hotel Belfort! Wij helemaal blij. Bleek dat daar geen reservering was voor 11 dames op een fiets... Wat bleek Hotel Belfort moest hotel banzai zijn (en daar stonden we verdikkie toen we stopten!!) Dus we konden die 5km weer terug.. Bergop:) nu zo naar bedje toe want morgen wordt een lange zware dag. Drie serieuze beklimmingen (om niet te spreken over elk heuveltje, colletje, bergje etc waar we over moeten maar niet genoemd wordt..) Om na 140 km aan te komen in Bern! Zwitserland here we come!

Een kwart zit er op! Maar vraag me niet hoe...

Een kwart zit er al weer op van onze tocht van maarliefst 583km terwijl het er eigenlijk 540 moesten zijn. Gister schreef ik dat die dag een hels karwei was, vergeet dat maar. Dat was 'niets' vergeleken met vandaag, al kwam dit door koorts. Normaal heb ik nooit wat, ben nagenoeg nooit ziek en veelal is het dan niet meer dan een verkoudheid maar sinds gisteravond heb ik koorts. Ik werd vanmorgen badend in het zweet wakker en voelde mij beroerd. Half 8 was het ontbijt gepland en met rode konen en dikke ogen kwam ik aan bij de ontbijttafel. Nadat 1 van de meiden had gezegd dat ik koorts had, werd het mij teveel. Iedereen deed lief en bood spulletjes aan maar ik kon alleen maar denken: Ik kom hier verdorie om te fietsen en dat ga ik doen ook! Als het mij teveel zou worden kon ik in de auto stappen, nou mooi niet dus he! Opgeven is geen optie... Vandaag moest 125km verreden worden en die kilometers gingen tergend langzaam voorbij! Ik heb echt af moeten zien, al was dat meer mentaal dan fysiek, de benen zijn nog wel oke, maar ik had gewoonweg geen kracht meer en was/ben moe. Om nog maar niet te spreken over de kleine kwaaltjes die opspelen... Zoals een pijnlijk zitvlak, pijnlijke voeten en last van de handen (van al dat remmen en het intensieve rijden). Wat wel leuk was van vandaag is dat wij 2 hertjes in het wild gezien hebben springend door het hoge gras, schitterend. Net als de mooie landschappen die wij te zien krijgen onderweg, dat is echt wel genieten al lukte dat nu wat minder. Morgen is de rit met de Ballon d'Alsace waar ik wel naar uit kijk al hoop ik mij wel beter te voelen want anders worden die 9 a 10 kilometers klimmen gevoelsmatig toch veel langer. Nog even een korte update over de tellers: 5x ketting eraf, 2x lek en 2 kleine valpartijtjes (vergeten uit te klikken uit de pedaal en dan tja lig je om...) Voor nu neem ik een paracetamol en zeg ik welterusten! Hopelijk kan ik er morgen weer volle bak tegenaan want ik wil die Ballon d'Alsace wel eens een poepie laten ruiken!

Dag 2: Top! Vandaag: Hels karwei!

Zoals de titel al aangeeft was gister een topdag! Niet omdat ik heerlijk geslapen had (want dat had ik niet) en ook niet omdat ik graag stond te springen om op de fiets te stappen (slecht eigenlijk he...) Ik werd wakker en was brak, het was vroeg na een intensieve dag fietsen en ook na alle indrukken opgedaan te hebben van het vertrek tot en met de eerste echte officiele fietsrit met de 11 vrouwen, om nog maar te zwijgen over de indrukken van de vrouwen die tijdens het avondeten naar boven kwamen;) Het zijn hele straffe madammen! (Op ze Belgisch) De sfeer is goed. Het was ook geen topdag door mijn vorm... Maar ik mag niet klagen! Het was gister een topdag door de route! Super mooie route en gelukkig nagenoeg niet fout gereden! Het was allemaal op en af dus dat was wel weer even wennen. Onderweg stopten we bij een kasteel om een foto te maken, maar vervolgens stonden wij met zijn allen bij de gravin om een foto te trekken en ze gaf ons ook nog 20 euro (voor in onze draagzak)! Na onze aankomst in Le Chesne begon voor het eerst de zon te schijnen, heerlijk! Daar hebben we nog even van genoten om vervolgens te eten en naar bed te gaan om ons op te laden voor vandaag, de rit van 160 km! Wat een parkoers... Wederom genoten:) mooi op en af en met de benen ging het goed! Nadat we op 70 km een stop hadden werd ik misselijk. De zon begon voor het eerst tijdens onze fietsreis te schijnen, maar dat mocht niet baten. Ik kan je zeggen dat dat geen pretje is als je op en af rijdt, maar gelukkig was het na zo'n 25km over waardoor ik kon genieten van de zon en het parkoers, al was het wel een lange dag... 7,5 uur op de fiets... Dit heeft serieuze gevolgen voor onze kontjes ofwel poep in het Belgisch wat nog voor hilarische momenten heeft gezorgd... Vanaf vandaag leek het mij leuk om een aantal tellers bij te houden, van bijvoorbeeld een lekke band (plat hebben) en de verreden kilometers dus hierbij: 0 x een lekke band (lets keep it that way...) 4x ketting eraf, ingecalculeerde kilometers voor de eerste 3 dagen: 415. Effectief verreden kilometers: 450. Ben benieuwd wat de tellers over 13 dagen aangeven! Mijn maag begint te knorren, ik ga op zoek naar eenm restaurant waar hopelijk een hele berg pasta te vinden is om mijzelf klaar te stomen voor de rit van morgen! Van Toul naar Remiremont 125km!

1 down 15 to go!

De eerste rit van Gent naar Waltcourt is verreden! Het begon allemaal smorgens vroeg op de vrijdagmarkt in Gent. Na ons voorgesteld te hebben op het podium en na een aantal foto's voor diverse media (waaronder de GVA voor aanstaande maandag, kijken dus!) Was het tijd om te vertrekken. De eerste 35 km mochten mensen meefietsen en mijn lief, mijn ouders en mijn allerliefste vriendinnetje met haar vriend reden mee. We vingen langzaam aan en bij de stop werd het afscheid nemen geblazen... Lastig! Hierna begon de rest van de rit 100 km. 11 vrouwen met 3 gps systemen op de fiets... Moet goed komen toch? Nou niet dus als alle systemen wat anders aangaven qua route:) ik ben op deze eerste dag de tel al kwijt geraakt hoe vaak we verkeerd zijn gereden. In de eerste 10 km bijvoorbeeld al 2x... Daarnaast hebben we ook een aantal keer voor mountainbiker gespeeld.. Onverharde wegen met grind, zand, stenen.. Ook hebben we een beetje regen gehad maar dat viel gelukkig alles mee. Door de verschillende gpssystemen hebben we 20 km te veel gemaakt, wat het een serieuze rit maakte van 158 km! Nu zijn we net klaar met het wassen van onze kleren en wordt het tijd om welerusten te zeggen want morgen weer vroeg op voor etappe 2 met 118 kms totaal. (Of moeten we rekening houden met 20 km meer?) We zullen morgen wel zien, ik ben benieuwd...

Geslaagde Cocktailparty!

Nu de cocktailparty achter de rug is, is het de hoogste tijd om weer een blog te schrijven. Ik heb deze blog een tijdje verwaarloosd, net als mijn racefiets overigens… Schande! Want aanstaande zaterdag om 09u30 is al het vertrek vanaf de vrijdagsmarkt in Gent!  Wie zin heeft om te komen, is bij deze uitgenodigd! De eerste kilometers kun je zelfs meerijden met ons (10 of 35 km) in een slakkengang zodat het voor iedereen haalbaar is om mee te fietsen.  Pak de fiets uit de schuur, laad het in de auto en op naar Gent zou ik zeggen!  Geef ons nog even mentaal extra kracht en een duwtje in de rug en dan zijn wij toch echt op weg naar Rome...!

Om eigenlijk weer terug te keren op de party waar deze blog over zou gaan: De cocktailparty was een enorm succes, maar de avond begon met een traan. Bij de moeder van een zeer goede vriendin van mij,  de vriendin waarvoor ik dit avontuur eigenlijk aan ga, heeft kanker een weg gevonden naar de schildklier.  Dit, nadat zij eerst een strijd tegen borstkanker heeft geleverd. Dit kregen zij te horen op dezelfde dag als van het feest. Het was een erg dubbel gevoel... Feest vieren terwijl er zoveel verdriet is... Er volgt namelijk weer een hele periode in de mangelmolen met onderzoeken, behandelingen, maar vooral dus ook verdriet. Meid, weet dat ik voor je klaar sta en we komen dit samen te boven! Ik weet (wederom) des te meer waarvoor ik dit doe en ik zal heel veel aan jullie denken tijdens mijn avontuur naar Rome. Als ik het moeilijk heb, is dat niets vergeleken met de moeilijkheden die jullie moeten trotseren en die gedachte gaat mij op de fiets houden!

Om wederom terug te keren op de party die vrijdagavond: Na een emotioneel moment op het begin van de avond, hebben we besloten om positief te blijven en er een feestje van te maken en dat is zeer zeker gelukt! De cocktails vielen goed in de smaak en er werden er dan ook genoeg verzet! Ik meen dat er tussen de 160 en 170 cocktails zijn gedronken! Bij deze wil ik dan ook Bart, de man van de cocktails, enorm bedanken voor zijn inzet tijdens deze avond. Hij heeft geshaked en geshaked en iedereen van de gewilde cocktails voorzien. Top! Daarnaast wil ik ook iedereen bedanken voor zijn gulle hand… Weten jullie het nog? ‘’Laat jullie gulle hand tussen deze borsten glijden, om zo samen met mij voor Think-Pink te strijden!’’ (De foto maakt alles duidelijk voor diegenen die er niet waren….) Echt, ik had niet verwacht dat ik zo’n mooi bedrag op zou halen en ook bedankt voor alle lieve woorden en aanmoedigingen! Het was een zeer geslaagd feest en ik heb genoten, bedankt!

Let's Party for Fun-(draising)!

Alle Pink Ladies proberen zoveel mogelijk geld in te zamelen voor Think-Pink: de permanente bewustmakingscampagne voor de strijd tegen borstkanker. Iedereen zamelt geld in op haar eigen manier. Zo worden er bijvoorbeeld fiets herstel workshops gegeven, is er een spinning en Zumba les gegeven, is er al een barbecue georganiseerd, wordt er aanstaande zondag een tuinfeest gegeven en ga zo maar door. Ook ik ben druk bezig om een 'actie' op touw te zetten om geld in te zamelen. Ik ga een feest organiseren waarin enerzijds mijn afstuderen centraal staat (het is namelijk de bedoeling dat ik in juli afstudeer...) en anderzijds in het teken van Think-Pink! Het zou leuk zijn als er met een gave fuif, ook nog wat geld opgehaald kan worden voor dit geweldige doel. Het wordt een Pink Cocktailparty dat gegeven wordt op 22 juli bij mij thuis. Ben jij daarbij? Neem dan contact op via kimberleywiersma@hotmail.com.

Naast een fuif om geld in te zamelen heb ik ook al een aantal sponsors gevonden die een aantal kilometers van de 1800 voor hun rekening willen nemen. Familie, vrienden, klasgenoten en docenten wil ik bij deze al bedanken voor hun waardevolle bijdrage! Ook wordt er binnen mijn stageorganisatie, New Holland Tractor, aandacht aan besteed via het personeelsblad. Verder heb ik ook een sponsor weten te strikken die enerzijds een groot deel van mijn kilometers op zich neemt en anderzijds LadiesFunRide, de organisatie die dit allemaal organiseert, helpt in het drukken van de kosten. Janssen Wiersma Groep bedankt!

Wil jij mij, maar daarmee duizenden vrouwen, helpen in de strijd tegen borstkanker? Neem dan contact met mij op: kimberleywiersma@hotmail.com. Elke gift is welkom!

Pink Rollercoaster

Vanaf het moment dat ik weet dat ik één van de Rome Ladies ben tot aan nu, is er al een hoop gebeurt. Zo heb ik de eerste paar dames ontmoet tijdens een ‘fotoshoot’ voor het fietsblad Grinta! Wat inmiddels al uit is… Ook zijn de Ladies bijeen gekomen om elkaar wat beter te leren kennen en om kleding door te passen. Dit was nog vrij hilarisch, 10 vrouwen die kleding passen, shirtje aan shirtje uit, broekje aan broekje uit, toch maar een medium of een small? Oké ik probeer het broekje nog één keer en dan maak ik een beslissing. Uhm, wat vindt jij? Ik weet het niet! En zo ging dat nog even door… Natuurlijk hebben we ook over ons grote roze avontuur zitten klappen. Wat een gekwebbel, maar wat wil je als er 10 sportieve vrouwen rondom de tafel zitten? Eigenlijk hoeven wij niet eens sportief te zijn, kwebbelen gebeurt naar alle waarschijnlijkheid toch wel… Het was dan ook niet vroeg toen ik weer terug naar huis ging. Verder is er ook een persvoorstelling geweest in het stadhuis van Gent. Geweldige ervaring! Wij dienden ons voor te stellen aan de pers, sponsors en relaties. Ook was onze meter van ons avontuur aanwezig: Francesca Vanthielen, bekend van de Belgische politieserie Aspe. Tijdens de persvoorstelling werd ook de route vrij gegeven die wij af gaan leggen vanaf 30 juli. Allereerst was ons verteld dat de rit in totaal 1500 kilometer besloeg, dit was nu echter opgelopen tot 1800 kilometer! Onderweg moeten we de Alpen, de Jura en de Vogezen trotseren en maar liefst 29.000 hoogtemeters maken. Toen wij dit hoorden keken we elkaar even aan, maar we blijven vol goede moed houden! Na de persvoorstelling hebben wij alleen maar flitsen van camera’s gezien. Foto hier, foto daar, pose zus en pose zo… Ik voelde mij net een celebrity, alleen dan zonder status haha. Ook afgelopen weekend, tijdens onze eerste trainingsrit samen, werden wij weer op de foto gezet: Smile! De toertocht van 90 kilometer vond in en rondom Oudenaarde plaats, bekend terrein… De organisatie van de Ladies Fun Ride toertocht, is namelijk ook het brein achter de Ride2Rome! Super leuk om zo voor het eerst en groupe te rijden. Morgen komen we opnieuw bijeen. Dit keer om de Tour de Namur, regio Namen, te rijden!

De afgelopen weken waren voor mij een ‘Pink Rollercoaster’, en dat houdt voorlopig nog niet op. Er staat namelijk nog genoeg op de planning! Maar daarover snel meer…

Hoe het allemaal begon...

Op 25 februari kreeg ik een e-mail met de oproep: Ladies Fun Ride2Rome zoekt kandidates! Vol nieuwsgierigheid opende ik de e-mail. Na het lezen van de eerste zinnen, begonnen mijn benen letterlijk te trappelen. De organisatie Ladies Fun Ride, was op zoek naar een tiental dames die vanaf 30 juli aan hun sportiefste beproeving van hun leven wilden beginnen: LadiesRide2Rome. Binnen  twee uur na het ontvangen van de e-mail had ik mijn motivatiebrief met een paar foto’s er bij klaar en drukte ik op ‘send’. Wat zou het ongelooflijk gaaf zijn als ik deze once-in-a-lifetime-experience mee kon maken! Om je op deze manier in te kunnen zetten, voor een geweldig mooi doel: Think-Pink. Think-Pink is de permanente bewustmakingscampagne voor de strijd tegen borstkanker. Ik was er zo vol van, dat ik de rest van de middag hier alleen maar heb over kunnen praten. Het was echter afwachten geblazen…   

Enkele weken later werd ik opgebeld: ‘Met Angelique van de Ladies Fun Ride, ik bel in verband met je kandidatuur voor de Ride2Rome.’ Mijn hart ging sneller kloppen en ik wist maar moeilijk uit mijn woorden te komen. Angelique ging in op mijn motivatiebrief en op een gegeven moment dacht ik niet dat ik één van de uitverkorenen zou worden. Totdat Angelique zei: ‘Als je nog steeds geïnteresseerd bent zouden we je er graag bij willen hebben.’ Een gevoel van vreugde kwam in mij op en ik moest mij inhouden om niet te gaan gillen! Was dit serieus? Ben ik echt één van de 10 uitverkorenen van de 70 kandidaturen? Ik kon het gewoonweg niet geloven en na een aantal afspraken gemaakt te hebben, hingen we op. Ik weet het nog heel goed, ik zat in de vensterbank, mijn hoofd rood aangelopen van de adrenaline met de telefoon in mijn hand en moest mijn gedachten op een rijtje zetten. Dit is net gewoon echt gebeurt! Ik ben één van de Pink Ladies! Mijn ouders  en broer kwamen mij feliciteren, die nota bene op het punt stonden te vertrekken totdat mijn telefoon rinkelde en er een Belgisch nummer verscheen. Dat kon namelijk maar van één iemand zijn…