Soms wil je gewoon even niet meer..

Ik zit nu heel asociaal in een chicque restaurant te bloggen, maar anders komt er vandaag ook niets meer van. Zoals je wellicht al begrijpt waren we vandaag weer is laat aangekomen in het hotel. Maar laten we eerst bij gister beginnen. Gister was een lange dag 140 km en we hebben maarliefst 8 uur op de fiets gezeten... Een hel van een rit. Er zaten 3 hellingen in van klein, groter en grootst op het laatst. De eerste twee waren goed verteerbaar (ook omdat we 1 stukje van de eerste klim hebben moeten lopen...) Het pas werd opeens een landweggetje met gras en steentjes en onwijs steil dus onmogelijk om op te fietsen. We hebben zo wel snel hoogtemeters gemaakt alleen voor mijn gevoel niet helemaal eerlijk haha. Dit hebben we meer dan goed gemaakt met de laatste beklimming.. Totaal zo'n 10km waarvan 5km niet onder de 10 procent met stukken van 20 procent! Echt ongelooflijk zwaar. Ik weet niet hoe vaak ik gedacht heb om af te stappen, maar echt ontelbaar. Na elke bocht dacht ik boven te zijn maar nee hoor er kwam nog een stukje en nog 1. Ongelooflijk zwaar. Heb mij soms ook afgevraagd waar ik eigenlijk mee bezig was en dan ga je weer denken waarom je dit doet waardoor ik toch de kracht kreeg om door te gaan. Het was dan ook een heerlijk gevoel om eindelijk boven te zijn op die rotberg! Na het klimmen kwam de afdaling... Onwijs mooie maar ook steile afdaling waardoor veel remmen nodig was. Aan het eind van de beklimming had ik dan ook geen vingers meer over. Ik kon ze haast niet meer buigen. Gister was een lange en zware dag en na gegeten te hebben ben ik meteen het bed in gedoken want vandaag stond er 117km op de planning met ook de nodige hoogtemeters. Het parkoer viel mij gelukkig alles mee maar je merkt wel dat de vermoeidheid er in hakt. Weinig slaap, weinig rust en een serieuze inspanning elke dag weer. De pijntjes worden eigenlijk gewoon. Ja, ik heb last van mijn handen, voeten, nek en kont maar die last went waardoor je het soms niet eens meer merkt, wel handig... Alleen komt aan het eind van de rit steeds weer de man met de hamer langs en dan voel je echt alles tegelijk. Maar ook dat afzien hoort erbij:) Morgen is een korte etappe waarbij we de Simplonpas over gaan: een beklimming van 20km. Ik kijk er nu al naar uit! Het heeft namelijk een vrij gelijk stijgingspercentage waardoor het makkelijker is om je ritme te vinden. Ik hoop dat ik morgen weer een beetje fris ben, want anders is 20km zeer lang... Nog even een update met de tellers: 3 lek, 5 kettingen eraf, 3 valpartijtjes... En tot nu toe hoef ik mij gelukkig nog niet in deze tellers mee te rekenen... Amai, mijn buik rammelt nu serieus, het is al 10u, maar ik wacht nog steeds op mijn eten! Hopelijk komt ze zo met grote borden aan, anders gaat het niks worden morgen...