Kust bereikt!

Na een mooie rit met drie serieuze klimmen die niet helemaal lekker liepen kregen we de zee in zicht! Eindelijk na al dat fietsen waren we aan de kust. Wat een mooie helderblauwe zee! Er was alleen geen tijd om er van te genieten want na een lange dag was het douchen en eten geblazen. De uren op de fiets vallen mij nog alles mee. In het begin was ik daar wel bang voor: dag in dag uit zoveel uren op die fiets. Hoe ga ik dat verteren? Vrij goed nu dus nog eigenlijk. Al ben ik wel wat afgevallen en wordt het met de dag zwaarder. De kleine pijntjes worden irritaties en de vermoeidheid gaat inslaan. Ook de omgang met de 10 vrouwen is niet niks, een constante kakelboel en allemaal verschillende meningen en temperamenten... Je moet er bijna voor gestudeerd hebben, maar de sfeer is goed. Al is er zo af en toe natuurlijk wel wat trammelant maar daar ontkom je niet aan. Mentaal is het nu het zwaarst om constant weer op die fiets te stappen, maar ik moet nog even de moed er in houden en dat doe ik dan ook maar: Courage Kim! Forza Italia!