Morgen aankomst in Rome!

Het is zo onwerkelijk, morgen komen we al aan in Rome! Ik herinner mij het vertrek op 30 juli nog als de dag van gister. Maar we zijn er nog niet helemaal... Vandaag was (als het goed is) de laatste echt zware dag. Ik vertrok met vol goede moed, maar niet heus... Ik zag er aardig tegenop en dit bleek achteraf gegrond. Een beklimming van maarliefst 26km lag op ons te wachten: Monte Amiata. Maar eerst even iets over het vertrek. Ons hotel bevond zich boven op een serieuze heuvel en daar gingen we rap van af. Bleek helaas dat we de andere kant op moesten waardoor we die heuvel weer opnieuw op moesten! De dag begon dus goed. Gelukkig werd dit snel goed gemaakt. We waren net vertrokken of we zagen een kudde(?) wilde zwijnen! Zij zagen ons ook en schrokken. Ze begonnen te rennen door het halfhoge gras, schitterend! En ze zijn nog snel ook... Gelukkig besloten ze niet om de weg op te rennen om tussen onze wielen te komen. Dat had een ramp geweest! Na een 40tal kilometers begon Monte Amiata. De zon scheen al fel waardoor het al vrij warm was om te klimmen. Vooral omdat er ook weinig schaduwplekjes waren. De klim op zich ging zo slecht nog niet, alleen merk je de vermoeidheid die steeds meer doorsijpeld in alles. Het was een mooie beklimming en daarna volgde een lekkere afdaling. Die afdaling was meer dan verdiend en daar heb ik dan ook het meest van genoten. Heerlijk met die wind en om met een serieuze snelheid die berg af te razen! Helaas was het parkoers hierna niet vlak. Integendeel zelfs. Toscane is erg heuvelachtig en daarmee alleen maar op en af, maar vergeleken met gister goed te doen. Nu lopen we heerlijk langs het meer op zoek naar een restaurantjes om alle benodigde voedingsstoffen weer aan te vullen voor de laatste fysieke inspanning voor morgen. Daar kijk ik wel naar uit!